Fiano, Greco di Tufo, Nerello Mascalese: druiven die men je gaat vragen

Drie druiven die de gast nog niet bij naam vraagt. Dat komt

Op Nederlandstalige kaarten blijft de herkenbare Italiaan Chianti, Prosecco, soms Barolo. Fiano, Greco di Tufo en Nerello Mascalese hebben al kritiek, restaurants en een duidelijke pairing. Wat ze nog niet hebben is verzadiging. Dat is een venster. Het prijskader staat in wat de fles in de kelder kost.

Fiano d'Avellino

Witte uit Irpinia, Campanië. Body, fijne bitter, hazelnoot en rijp fruit als er flesrijping is. Houdt tafel: vette vis, kazen, Italiaanse keuken die niet alleen tomaat is. In het glas houdt hij beter stand dan veel «doordrink»-witten.

Voor de zaal: «witte van de bergen, binnenland van Napels, druif Fiano». Genoeg. Wie meer wil, vraagt wel.

Greco di Tufo

Strakker dan Fiano, verticaler, vaak zilter. Zelfde brede streek, ander karakter. Past als de gast een witte «met zenuw» vraagt en je niet via Albariño of Sancerre wilt.

Fiano en Greco samen op de kaart leg je in tien seconden uit: twee witten uit Campanië, één breder, één scherper. Zie de kaart in zuid en eilanden.

Nerello Mascalese

Rood van de hellingen van de Etna. Niet heel donker, zuren, fijn tannine, rood fruit. Iets koeler schenken. Wie Pinot of een geclassificeerde Etna drinkt, stapt makkelijk in. Wie alleen zware Bordeaux drinkt, heeft twee zinnen en een glas nodig.

Het sourcingprobleem is echt: veel cantine op de vulkaan zijn klein. De klassieke importeur laat ze liggen. Direct kopen is hier vaak de enige manier om de cuvée te hebben die je hebt geproefd.

Waarom nu

Omdat de stedelijke gast «Etna» en «vulkanisch» al heeft gehoord. Omdat de witten uit Zuid-Italië geen beurszeldzaamheid meer zijn. Omdat je, als je wacht tot ze in het groothandelschap liggen, het verschil hebt verloren. Proef met het team in een professionele proeverij, beslis wat blijft, bestel.

Je hoeft de drie niet tegelijk. Eén goed gezet, goed verteld, draait meer dan een blok «Italië» van acht stomme referenties.